คุณแม่ชีแก้ว เสียงล้ำ สอนว่า...

" เดินจงกรมกลับไปกลับมาก็ให้นึกพุทโธ

อย่าได้ทิ้งพุทโธ ผู้ที่ได้สมาธิขณะเดินจงกรมนี้สมาธิไม่เสื่อมง่าย ตั้งอยู่ได้นาน

จิตมันรวมลงไปได้ง่าย ส่วนร่างกายก็เบา

มิเจ็บแข้งมิเจ็บขา เลือดลมไปมาสะดวก

จะมานั่งก็นั่งได้นาน เดินตอนกลางวันก็ไม่อืดอาดอาหารถูกธาตุไฟเผาจนหมด

หากจิตรวมแล้วก็จะเห็นได้ว่า

มีเทวดามายืนถือพานดอกไม้บูชาอยู่หัวท้ายทางจงกรม บางพวกก็พนมมือไหว้สาธุ สาธุ อยู่"

ก็เป็นที่น่าแปลกอยู่ วันใดลูกศิษย์พากันเดินจงกรมสงบสงัดอยู่วันนั้นก็จะได้กลิ่นหอมอบอ้าวไปทั่ววัด จนวันหนึ่งคุณแม่ชีแก้วได้ทดลองถามหมู่ลูกศิษย์

แม่ชีว่า...

“ซุมโต๋ได้กลิ่นหอมอยู่บ่ มันหอมดอกไม้ผะเล๋อ”

หมู่แม่ชีก็รับว่า..“ได้กลิ่นหอมอยู่”

คุณแม่ก็เฉลยว่า...

“มิแม่นเทวดามาอนุโมทนาบ่ เห็นบ่นั่น..

หมู่เทวดาทิพย์ถือพานดอกไม้มาบูชาอยู่นั่น”