พระอัสสชิ พระสาวกรุ่นแรกของพระพุทธเจ้า ก่อนนิพพานมีทุกขเวทนาอย่างหนัก
พระอัสสชิ ท่านเป็นพระสาวกรุ่นแรกของ พระพุทธเจ้า
ก่อนนิพพาน ท่านป่วยเป็นโรคกระเพาะอย่างหนัก ทั้งปวด ทั้งเสียด อึดอัด ทนไม่ไหว 
ท่านจึงคิดในใจว่า
“เวลานี้เราเสื่อมจากความดีแล้วหรือ?”
จึงให้พระไปตามพระพุทธเจ้ามาเฝ้า
เมื่อองค์สมเด็จพระจอมไตรเสด็จมา ท่านจะลุกจากที่นอน
พระพุทธเจ้าตรัสว่า
“อัสสชิ นอนตามนั้นเถิด ตถาคตจะนั่งในที่ที่เขาจัดให้นั่งตามสมควร”
ท่านกราบทูลว่า
“เวลานี้ทุกขเวทนาหนักพระเจ้าข้า ข้าพระพุทธเจ้าทนไม่ไหว”
พระพุทธเจ้าตรัสถามว่า
“อัสสชิ เธอระงับกายสังขารไม่อยู่หรือ?”
หมายถึง ให้ใช้อานาปานุสติ กำหนดรู้ลมหายใจเข้าออก 
หากจิตเป็นสมาธิตามสมควร ทุกขเวทนาจะคลายตัว
แต่ท่านกราบทูลว่า
“ทนไม่ไหวพระเจ้าข้า ระงับไม่อยู่ ความดีที่ข้าพระพุทธเจ้าได้มาแล้ว คงจะสลายตัวไปแล้ว”
พระพุทธเจ้าจึงตรัสถามต่อว่า
“อัสสชิ เธอถือว่าร่างกายเป็นของเธอหรือ?”
ท่านตอบว่า
“ไม่ใช่พระเจ้าข้า”
พระองค์ตรัสถามอีกว่า
“หรือว่าเธอเห็นว่าเธอมีในร่างกาย?”
ท่านตอบว่า
“ไม่ใช่พระเจ้าข้า”
สรุปคือ
ท่านยังเห็นชัดว่า
ร่างกาย ไม่ใช่เรา
ร่างกาย ไม่ใช่ของเรา
เรา ไม่มีในร่างกาย
ร่างกาย ไม่มีในเรา
เมื่อท่านตอบเช่นนี้ พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่า
“อัสสชิ ความดีของเธอไม่เสื่อม ความดียังทรงตนอยู่”
หลังจากนั้นไม่นาน ท่านพระอัสสชิก็นิพพาน 
บทเรียนสำคัญ 
ขึ้นชื่อว่า ขันติ (ความอดทน)
มันจะทนได้ก็แค่ “พอจะทนไหว”
ถ้าเกินกำลังเมื่อไร ก็ต้องยอมรับความจริง
แม้พระอัสสชิจะเป็นพระอรหันต์ยุคต้นพุทธกาล
เป็นยุคที่ยังไม่มีใครเป็นแบบอย่าง
ต้องใช้กำลังใจสูงมาก
มีความฉลาด อดทน และเข้มแข็งอย่างยิ่ง
ข้อคิดสำหรับพุทธบริษัท 
ให้เข้าใจ “ร่างกาย” เป็นสำคัญ
วิปัสสนาญาณทุกข้อ ก็คือการพิจารณาร่างกายตามความเป็นจริงว่า
ร่างกายเป็นโทษ
ร่างกายเป็นทุกข์
ร่างกายน่าเบื่อหน่าย
ร่างกายควรวางเฉย
เพราะไม่ว่าเราจะคิดอย่างไร
คิดว่าไม่แก่ ➝ ก็ต้องแก่ 
คิดว่าไม่ป่วย ➝ ก็ต้องป่วย 
คิดว่าไม่ทุกข์ ➝ ก็ต้องมีทุกขเวทนา
ถ้ากำลังใจ “ฝืน” ➝ ใจจะทุกข์
ถ้ากำลังใจ “ยอมรับ” ➝ ใจจะไม่ทุกข์ 
เมื่อแก่ ➝ ยอมรับความแก่
เมื่อป่วย ➝ ยอมรับว่าร่างกายต้องป่วย
เมื่อใกล้ตาย ➝ ยอมรับว่าร่างกายต้องตาย
และตั้งจิตไว้ว่า
“การเกิดมีร่างกายที่เต็มไปด้วยความทุกข์อย่างนี้
จะมีกับเราชาติเดียวเป็นชาติสุดท้าย”
จากหนังสือ ตายไม่สูญ....แล้วไปไหน โดย หลวงพ่อพระราชพรหมยาน