ธรรมยาใจ

หลวงพ่อเองถึงจะพูดไปที่ไหนก็ตาม หลวงพ่อไม่เคยลืมมรณภัยคือความตายของตนเองนะลูกหลานนะ ทำอะไรๆ ก็ตาม งานการงานอะไรสิ่งไหนก็ตาม คือมรณภัยคือความตายของหลวงพ่อมองตัวเองอยู่เสมอ เพราะฉะนั้นลูกหลานทุกคนที่หลวงพ่อพูดกล่าวให้ฟัง พวกเราถึงจะทำการทำงาน ไป ณ สถานที่ใดก็ตาม จะมั่งมีศรีสุขร่ำรวยขนาดไหนก็ตาม แต่อย่าลืมมรณภัยคือความตายของตนเอง ถ้าหากว่าคนลืมไม่ระลึกถึงความตายของตนเองจะหลงระเริงนะลูกหลานนะ จะหลงอยู่ในโลกวัฏสงสารคิดว่าจะมีความสุขสนุกสบาย พอคิดว่าจะถึงวันนั้นเข้ามาเมื่อไหร่คอตก ไม่ใช่ตกธรรมดาร้องห่มร้องไห้ทุกข์อกทุกข์ใจอีกต่างหาก เพราะเหตุไร เพราะไม่ได้คิด ไม่ได้นึก ไม่ได้วางแผนไม่ได้คิดเอาไว้ก่อน ถ้าหากว่าพวกเราคิดเอาไว้ก่อนอยู่สม่ำเสมอนะ เอาเถอะคราวนี้ถึงคราวของใคร ถึงคราวคนอื่นก็คนอื่น แต่อีกสักวันหนึ่งต้องเป็นคราวตนเองแน่นอนอย่าสงสัยเลยนะเรานะ อีกสักวันหนึ่งต้องเป็นคราวของเราแน่นอน สิ่งเหล่านี้เราต้องคิดไว้ ถ้าคนระลึกถึงความตายไว้อยู่เสมอ จะไม่หลงระเริง จะไม่ทำความชั่วเสียหายต่างๆ จะต้องเป็นผู้คิดดี แล้วก็ทำดี พูดดี ในเมื่อเราคิดดี ทำดี พูดดี อยู่ ณ สถานที่ใด ตนเองก็ไม่เดือดร้อน คนอื่นก็ไม่เดือดร้อน เพราะตัวเองคิดไว้อยู่เสมอชีวิตนี้ไม่รู้ว่าวันไหนมันต้องมีจุดจบของมัน อันนี้หลวงพ่อก็เล่ากล่าวให้ลูกหลานฟัง

หลวงพ่ออินทร์ถวาย สันตุสสโก

๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๕