หลวงปู่ขาว อนาลโย ท่านเล่าว่านั่งสมาธิภาวนาเดินจงกรมอยู่ถ้ำกลองเพลมันไม่ง่วง พิจารณาธรรมะอัตโนมัติไหลไปเอง
คืนหนึ่งเราเดินจงกรมอยู่กุฎิหลังที่เราอยู่นั่นแหละ ได้ถูกกลิ่นธูปหอมหวนฟุ้งตลบ กลิ่นธูปนั้นไม่มีกลิ่นอย่างธูปเมืองเรา อัศจรรย์จริง ๆ และท่านก็มองหากลิ่นธูปนั้น ก็ปรากฏเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนถือธูปอัญชลีไหว้อยู่
ท่านหลวงปู่ขาวเล่าให้ฟังว่ามันแปลก ผู้หญิงอะไรมันจะแหวกก้อนหินเข้ามาได้ ระหว่างทางจงกรมนั้นมีก้อนหินยาวเหยียดทั้งสองข้าง แล้วก็เป็นเวลาค่ำคืนดึกดื่น
ต่อแต่นั้นหลวงปู่ก็อุทิศส่วนบุญให้หญิงนั้นก็อันตรธานหายไป
ท่านทั้งหลาย ลองวิจารณ์ดูซิว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครมาจากไหน ทำไมจึงมาจุดธูปบูชาหลวงปู่อยู่อย่างนั้น แล้วพวกเราเกิดมาอายุ ๕๐ ปี ๖๐ ปี ได้เคยเดินภาวนาจงกรมหรือเปล่า หรือว่ามีแต่เดินไปฆ่าคน ฆ่าเขา ลักขโมยเขา โกหกเขา เดินเข้าโรงยา โรงเหล้า ถ้าอย่างนั้นเทวดาจะมาบูชาเราหรือเปล่าคิดเอาเอง เดินอย่างนั้นคงจะเดินลงหลุมนรกมากกว่า
หลวงปู่ขาวท่านเคยเทศน์เสมอ ๆ และท่านก็เดินจงกรมจนอายุ ๙๐ กว่าปี แม้เดินไม่ได้ด้วยตนเองก็ให้ลูกศิษย์จูงแขนจนเหนื่อยจึงค่อยหยุด
การเดินจงกรม นั้นเป็นกีฬาของพระธุดงคกรรมฐาน ท่านว่าเลือดลมเดินสะดวก พวกนิวรณ์ไม่ครอบงำ ความจำดีสมองปลอดโปร่ง มีทุกข์น้อยโรคภัยไข้เจ็บน้อย อายุยืนนาน ทานอาหารมีรสมีชาติ ใจสะอาดปราศจากนิวรณ์ จิตสงบแล้วไม่ยอมถอน ผ่อนคลายอารมณ์ความตึงเครียดและอุปาทาน จิตใจแจ่มใสเบิกบาน
.
.
โอวาทธรรมคำสอนของหลวงปู่บุญเพ็ง เขมาภิรโต
ที่มาของบทความ: คัดมาจากหนังสือมุทิตาสักการะในงานทำบุญ อายุวัฒนะครบ ๘๖ ปี พระอาจารย์บุญเพ็ง เขมาภิรโต (หลวงปู่บุญเพ็ง เขมาภิรโต) หน้า ๒๖